wystawa w Galerii ,,Kolor i kropka” w Poznaniu

Relacja z wystawy „Martwe motyle. Kolekcja 1”

3 czerwca 2023 roku w poznańskiej Galerii „Kolor i kropka” odbył się wernisaż mojej wystawy malarstwa „Martwe motyle. Kolekcja 1”. To dla mnie szczególne wydarzenie – możliwość spotkania z publicznością, rozmów o sztuce i podzielenia się fragmentem mojego świata.

Na wystawie zaprezentowałam obrazy z cyklu Motylarnia, w których staram się zatrzymać to, co ulotne i efemeryczne. Motyle – delikatne, kruche, ale zarazem pełne symboliki – stały się bohaterami tej kolekcji. Poprzez malarstwo próbuję uchwycić ich piękno i przenieść je w przestrzeń, w której można je kontemplować na nowo, niczym w szklanej gablocie.

Wernisaż zgromadził wielu gości – kolekcjonerów, miłośników sztuki i przyjaciół. To był wieczór pełen rozmów o malarstwie, przyrodzie i o tym, jak sztuka potrafi zatrzymywać czas.

Wystawa trwała od 3 do 30 czerwca 2023 roku i była dla mnie początkiem większego projektu, do którego będę wracać i który będę rozwijać w kolejnych latach.

,,Spotkania z kulturą” pod red. Barbary Miczko-Malcher Radio Poznań

W 2023 roku miałam zaszczyt być częścią cyklu „Spotkania z kulturą” pod redakcją Barbary Miczko-Malcher. W numerze znalazło się zarówno pożegnanie prof. Bogdana Wegnera, jak i relacja z mojej wystawy „Martwe motyle” w Galerii Kolor i kropka Marceliny Rosiak w Poznaniu. Cieszę się, że moje obrazy – zwłaszcza z kolekcji Motylarnia – mogły zaistnieć w tym kontekście, obok ważnych refleksji i wspomnień. To publikacja, która dla mnie ma szczególne znaczenie – dokumentuje moment spotkania sztuki, pamięci i osobistych historii.

Artykuł w czasopiśmie Moja Harmonia Życia

,,Kolekcja 1 – martwe motyle” – malarstwo olejne, 90/90 cm, 2022r.

Pociąga mnie kolekcjonerstwo. Jest emocjonujące i absurdalne jednocześnie. Zbierając stajemy się na chwilę zdobywcami, ale też posiadaczami przedmiotów za ogół zupełnie nie praktycznych. Kolekcjonowanie też właściwie nie ma końca…
Motyle! Takie banalne na dziecięcej spódniczce, kolorowe, plastikowe, wszechobecne. Fascynujące owady! Zachwycająco piękne, ulotne, przyszpilone w gablocie stają się nieśmiertelne, szepcą ,,memento mori’’…
Mój Tata kolekcjonował motyle. Kupiłam Atlas, czytam: ,,Rodzina paziowatych – Papilionidae, to stosunkowo liczna grupa motyli, zawierająca ponad 600 gatunków, spośród wszystkich 150 tysięcy poznanych dotąd na świecie.’’
Chciałabym namalować wszystkie! Te, które już wymarły… i te, których jak dotąd nie poznano!

,,Kolekcja spojrzeń”, 2022r.

      Traumatyczne przeżycia moich pradziadków i dziadków rzuciły cień na życie moich rodziców i kolejnych pokoleń. Nieopowiedziane historie, nieodnalezione ciała, nieodzyskane mieszkania, skradzione meble i zaginione srebra… Zapisane w spojrzeniach moich pradziadków, w obliczu kolejnej wojny pozostają tajemnicą. Rzeczy, które widzieli, nie powinny się nigdy wydarzyć, nie byli w stanie nigdy o nich zapomnieć, ani o nich opowiedzieć.

Obrazy to zielone motyle Trogonoptera brookiana – gatunek, który oglądałam od dziecka w kolekcji mojego Taty. Namalowane na płótnie farbami olejnymi, w środku każdego z motyli znajduje się fotografia oka pod szklanym kaboszonem. Zdjęcia oczu należą do czterech pokoleń rodziny Lenartowiczów: Pradziadka, Dziadka, Ojca i moje. Praca składa się z kilku części, ramki po prawdziwych motylach, z kolekcji mojego Taty, stare ramki po obrazach oraz płótna na drążkach – oprawa charakterystyczna dla Japonii (kraju, z którym moja rodzina jest związana poprzez małżeństwa z Japończykami w dwóch pokoleniach). Instalacja przypomina lepideptorologiczny zbiór z czasów wiktoriańskich, czasów wielkich odkryć i niezwykłych kolekcji kuriozów. Oczy nazywane ,,zwierciadłem duszy’’ patrzą na nas wycięte z portretów ludzi w różnym wieku, z różnymi doświadczeniami, z wieloma zapisanymi w nich historiami.

,,Szafa motyli” 2022r.

Po śmierci swoich rodziców Babcia zamknęła szafę na sześćdziesiąt lat… Przez te wszystkie lata tajemniczy mebel rozbudzał wyobraźnię kolejnych pokoleń… Stare przedmioty mają swoje historie, patrzą na nas oczyma swoich poprzednich właścicieli. Historie piękne, wesołe i bardzo smutne, stare przedmioty mają swoje tajemnice.

     Kolekcjonowanie rodzinnych historii jest jak kolekcjonowanie motyli – tkwi w tym jakieś smutne piękno, zawieszone między życiem a śmiercią, tak ulotne, a wydają się nieśmiertelne.

Obrazy to żółte motyle Stichophthalma formosanaz kolekcji Taty. Namalowane na płótnie farbami olejnymi, w środku każdego z motyli znajduje się fotografia oka pod szklanym kaboszonem. Zdjęcia oczu należą do trzech pokoleń rodziny: Mojej Prababci, jej córki i wnuczki – mojej Mamy. To do nich, a później do mnie należy tajemnicza szafa. Moja praca składa się z kilku obiektów. Dziewięć gablotek po motylach oraz dwie sukienki oprawione w ramy. Mniejsza sukienka to najprawdopodobniej sukienka do Chrztu mojej Babci, uszyta przez jej Mamę znaleziona w owej szafie. Większa to sukienka od Komunii Św. Mamy uszyta przez jej Babcie, oprawiłam ją w ramę, w której przez dekady znajdował się obraz Chrystusa drukowany na papierze. Druk nie przetrwał upływu czasu, za to przetrwała wiara i tradycje katolickie kolejnych pokoleń. Myśli, emocje i pragnienia kobiet, które były przede mną, patrzą na mnie z pozostawionych przedmiotów, których nie zniszczyły wojny i upływający czas, opowiadają zwykłe, niezwykłe historie

Obrazy i reprodukcje na sprzedaż znajdziesz w moim sklepie!